Lajmet e fundit
Të vendosura në bashkimin e lumenjve Drin i Bardhë dhe i Zi në Shqipërinë verilindore, blloqet uniforme të apartamenteve të Kukësit janë nën hijen e majës malore të Gjallicës me borë.
Një udhëtim 20-minutësh në lindje përmes kalimeve malore ju sjell në Kosovë, ku kosovarët luftuan për pavarësi gjatë fazave të fundit të rënies së Jugosllavisë në 1999.
Bujar Kovaci, një guidë turistike me kohë të pjesshme, i njeh shumë mirë vështirësitë e kaluara në një vend kufitar të mbushur me rrezik.
“Unë jam i mbijetuar nga minat”, tha ai në Hotel Gjallica në qendër të Kukësit.
“Jam shumë me fat që jam gjallë sot”, shtoi ai.
Kovaci ishte vetëm 10 vjeç kur kapi një minë tokësore ndërsa luante në fshat afër kufirit.
Duke mos ditur se çfarë ishte, ai e goditi me një gur dhe ajo shpërtheu.
Familja e tij e dërgoi me urgjencë në spitalin e Kukësit dhe ai u zgjua dy javë më vonë, me syrin e majtë pa shikim dhe pa krahun e djathtë nga bërryli e poshtë.
“Në vitin 1999 ka pasur kaq shumë aksidente këtu”, tha ai.
Në total, 120 km përgjatë kufirit Shqipëri-Kosovë u minuan rëndë me eksploziv.
“Edhe pas kaq vitesh, vazhdon ende pastrimi i minave… shumë banorë u plagosën si unë”, tha ai.
Kovaci shpreson se nëse mund të joshë turistët në këtë pjesë të Evropës që rrallë vizitohet, ai jo vetëm mund të ndihmojë të plagosurit nga bombat e pashpërthyera, por edhe të ndihmojë në nxitjen e banorëve për të qëndruar dhe për të ruajtur kulturën vendase të Kukësit përballë migrimit ekonomik.
Siç tregoi nominimi për Nobel, banorët e Kukësit janë mësuar të mirëpresin vizitorët, diçka që unë fillova ta kuptoj kur u ndalëm jashtë një kulle në sheshin kryesor të Kukësit, e cila shërben si një memorial për ata që kërkuan strehim këtu në 1999 dhe strehon një muze të vogël etnografik, raporton BBC, transmeton Klankosova.tv.
Kovaci shpjegoi sesi Kukësi arriti të presë qindra mijëra refugjatë nga familjet që hapën shtëpitë e tyre për 90 000 persona të habitshëm, ndërkohë që ngriti edhe tenda në të gjithë sheshin e tij, përgjatë brigjeve të lumit dhe në fushat përreth.
I themeluar nga ilirët e lashtë, Kukësi ishte një territor i largët i perandorive romake, bizantine dhe më pas osmane derisa Shqipëria u bë një komb i pavarur në 1912.
Pas Luftës së Dytë Botërore, njerëzit panë se si shqiptarët etnikë në Kosovë ishin zhytur në Republikën Socialiste Federative të Jugosllavisë, ndërsa Kukësi u gjend në kufirin e diktaturës komuniste gjithnjë e më paranojake të kryeministrit, Enver Hoxha.
Hoxha e drejtoi Shqipërinë me një grusht të hekurt, duke ndërtuar një rrjet të gjerë tunelesh dhe bunkerësh nëntokësorë në mbarë vendin.
Megjithatë, bunkerët në Kukës, të cilat u ndërtuan në vitet 1970 dhe shtrihen rreth 7 km nën qytet, janë më të mëdhenjtë në Shqipëri, me hapësirë të mjaftueshme për të strehuar të gjithë popullsinë e qytetit në rast lufte.
Tunelet janë ende atje dhe Afrim Cenaj, babai i të cilit shërbeu nën tokë si oficer në ushtrinë shqiptare në vitet 1980, tani udhëheq turne në atë që vendasit e quajnë “qyteti i nëndheshëm”.
Duke hyrë në një nga hyrjet e shumta të fshehura në të gjithë Kukësin, Cenaj drejton nëpër një labirint kalimi të errët, të ndriçuar herë pas here nga boshtet e ventilimit dhe shtëpia e strehimoreve të pafundme betoni që tani janë të braktisura.
Cenaj beson se relike të tilla komuniste do të tërheqin turistët në Kukës dhe ai po përpiqet të sigurojë një kredi për të kthyer një bllok të vjetër kazerme mbi një nga hyrjet sekrete në një bujtinë.
“Babai im dikur e ruante këtë vend. Dhe tani dua ta ruaj atë”, tha ai.
Historia komuniste është me bollëk në Kukës dhe të nesërmen takova Ismailaj jashtë selisë së “Radio Kukësit”, ku një reliev gjigant komunist që tregonte një punëtor hero që valëviste flamurin shqiptar zbukuronte hyrjen.
Ismailaj tani është një “DJ”, dhe ajo më bëri një vizitë në stacionin radiofonik dhe muzeun e tij të vogël që ishte i mbushur me pajisje transmetimi të pluhurosur nga një epokë e shkuar.
Radio Kukësi u themelua nga regjimi i Hoxhës si një media propagandistike dhe reporterët e saj u gjendën në vijën e parë të luftës së Kosovës në vitin 1999.
Fotografitë e refugjatëve dhe autokolonave të ndihmës së OKB-së u ngjitën në muret e muzeut.
Letrat e zbehura të dërguara Radio Kukësit nga ata që ikën nga lufta treguan se si emrat e njerëzve që kishin arritur në vend të sigurt u transmetuan përsëri në Kosovë, duke u bërë të ditur të dashurve të tyre se ishin gjallë.
“Natën e parë të eksodit kemi pritur 13 mijë refugjatë në Kukës”, tha Ismailaj, duke shpjeguar se njerëzit flinin edhe në dyshemenë e radiostacionit.
“Ky moment historie e bëri Kukësin kaq të rëndësishëm sa mediet botërore erdhën këtu, duke raportuar për qytetin e vogël që mirëpriti qindra mijëra refugjatë”, tha ajo.
Në selinë e Radio Kukësit ndodhet një muze i vogël i mbushur me letra dhe fotografi nga lufta e Kosovës
Ndërsa nominimi i Kukësit për Nobel ishte historik, Ismailaj pyet nëse më shumë banorë do të ishin ndjerë të detyruar të qëndronin po të kishin fituar.
“Ndoshta sot, nëse do të ishim fitues i çmimit Nobel për Paqen, do të kishim më shumë investime, më shumë vëmendje nga OJQ-të”, tha ai.
Të gjithë ata që takova në Kukës kanë miq dhe familje që punojnë jashtë vendit, dhe kjo është arsyeja kryesore pse një aeroport i ri, i hapur në vitin 2022, e lidh tani atë me disa qytete të mëdha evropiane.
Por, gjithashtu po lehtëson turizmin, i cili nga ana tjetër po krijon stimuj për brezin e ardhshëm për të qëndruar.
“Shumica e familjes sime janë larguar. Por djali im po mëson anglisht. Ai do të bëhet guidë turistike këtu në Kukës”, tha Cenaj.
Me majat e tij kolosale malore dhe ujërat e lumenjve bruz, është e lehtë të imagjinohet Kukësi dhe rajoni përreth duke u shfaqur si një destinacion udhëtimi aventureske.
Në fshatin Shistavec, 45 minuta me makinë drejt maleve, shtëpitë prej druri janë ndërtuar për skiatorët dhe alpinistët, dhe në udhëtimet ditore nga Kukësi, turistët mund të mësojnë më shumë për kulturën malore të goranëve që flasin një gjuhë sllave të dallueshme nga shqipja.
Megjithatë, shqetësimi në Ballkan është se konfliktet e reja janë vetëm një shkëndijë larg, veçanërisht duke pasur parasysh se pavarësia e Kosovës nuk është njohur kurrë nga Serbia.
“Ata kanë kujtime të tmerrshme”, tha Remzije Sherifi, një gazetare kosovare e cila u largua nga shtëpia e saj gjatë luftës së vitit 1999.
“Njerëzit kanë humbur familje të tëra, të tjerë jetojnë me shpresën e kthimeve që mund të mos ndodhin kurrë’, tha ajo.
Duke hapur dyert për rreth 400 mijë njerëz, Kukësi i tregoi botës se edhe në momentet më të errëta mbizotëron njerëzimi.
Tani, banorët shpresojnë të ndajnë historitë e tyre të komunizmit dhe konfliktit duke përhapur gjithashtu idealet e tyre të mikpritjes dhe paqes.
