Eugen Cakolli ga KDI, ka thënë se aktgjykimi i Gjykatës Kushtetuese, ka thënë se arsyeja pse aktgjykimi dekretin e Vjosa Osmanit nuk e cilësoi si antikushtetues, por vetëm si vendim pa efekt juridik, sipas tij lidhet drejtpërdrejt me logjikën e afateve..

Ai tha se Gjykata në thelb e pranon që afati 30-ditor është detyrues dhe që mosrespektimi i tij ka pasoja. Por ajo sqaron se kjo pasojë nuk aktivizohet drejtpërdrejt përmes këtij afati, por përmes nenit 82, pra përmes afatit 60-ditor dhe shpërndarjes ‘ex constitutione.

Tutje, ai tha se gjykata e mbyll përfundimisht “dilemën” mes 30 dhe 60 ditëve, duke shtuar se ato nuk janë dy afate që përdoren veçmas, por një mekanizëm i vetëm.

Po ashtu tha se Gjykata nuk e mohon logjikën që e përdori Presidentja, e korigjoi si e zbatoi.

Postimi i plotë në Facebook:

Aktgjykimi i sotëm i Gjykatës Kushtetuese rikonfirmoi disa parime për afatet kushtetuese, sidomos në raport me zgjedhjen e Presidentit. Jo pse ato nuk ishin të kuptueshme si të tilla edhe më herët, por sepse, edhe një herë tjetër, u tentua që dispozitat kushtetuese të keqpërdoren për arsyetime politike.

Së pari, çështja e dekretit. Besoj që arsyeja pse Gjykata nuk e cilësoi si akt antikushtetues, por vetëm si vendim pa efekt juridik, lidhet drejtpërdrejt me logjikën e afateve. Gjykata në thelb e pranon që afati 30-ditor është detyrues dhe që mosrespektimi i tij ka pasoja. Por ajo sqaron se kjo pasojë nuk aktivizohet drejtpërdrejt përmes këtij afati, por përmes nenit 82, pra përmes afatit 60-ditor dhe shpërndarjes ‘ex constitutione’. Pra, nuk kemi mohim të logjikës që përdori Presidentja Osmani, por korrigjim të mënyrës se si ajo është zbatuar.

Së dyti, dhe kjo është pika kryesore, Gjykata e mbyll përfundimisht “dilemën” mes 30 dhe 60 ditëve. Ato nuk janë dy afate që përdoren veçmas, por një mekanizëm i vetëm. Afati 60-ditor zhvillohet në funksion të afatit 30-ditor. Kjo nënkupton që procedura duhet të fillojë shumë më herët. Nuk mund të pritet dita e fundit e afatit 30-ditor, të thuhet se është nisur procedura dhe pastaj të kërkohen edhe 60 ditë të tjera. Thënë thjeshtë, totali është 60 ditë, ku 30 ditët e fundit janë zonë e mbyllur që nuk mund të tejkalohet.

Së treti, Gjykata vendos një standard të qartë. Koha kushtetuese nuk fillon kur Kuvendi vendos të veprojë, por kur ai është në gjendje të veprojë. Prandaj edhe në këtë rast nuk ka 60 ditë të reja, por vetëm kohë të mbetur nga një afat që ka filluar më herët, i cili ishte i kufizuar nga fakti që nuk kishte Kuvend të konstituar në një periudhë që do të mundësonte shfrytëzim të plotë të afatit kushtetues.

Në fund, ky është një vendim që njëkohësisht e balancon situatën dhe blen kohë për institucionet që ta përmbyllin procesin. Për më tepër, përgjegjësia mbetet te institucionet dhe partitë parlamentare që t’i zhvillojnë proceset kushtetuese në kohë, e jo t’i përshtatin ato sipas rrethanave politike.