E pazëvendësueshme për Bajram, kjo është historia e bakllavasë

Fillimisht sheqeri ka qenë në dispozicion me shumicë në Lindjen e Mesme shumë kohë para se të ishte prezent në sasi të madhe edhe në Perëndim. Marrë parasysh që myslimanët nuk pinë alkool ata arrijnë një kënaqësi të ngjashme përmes pijeve të ëmbla mes së cilave bën pjesë edhe sherbeti. Nëpër krejt Lindjen e Mesme e në Turqi furrat shërbejnë një sërë gatimesh të lëngshme por ajo që spikat më së shumti është ëmbëlsira me fletë paste, e mbushur me arra dhe e larë në sherbet e gjalpë: bakllavaja. Kjo ëmbëlsirë është gatuar në forma të ndryshme përgjatë shekujve dhe versioni i parë daton që prej shekullit të tetë para lindjes së Krishtit në Asiri. Mirëpo, ishin osmanët ata që e përsosën lavdinë e ngjitshme të bakllavasë, shkruan the Economist. Thuhet se kuzhinat perandorake në pallatin Topkapi në Stamboll mbushnin tabakë me bakllava në shekullin e pesëmbëdhjetë. Ata e gatuanin këtë ëmbëlsirë me një veçanti më të madhe në ditën e 15-të të Ramazanit kur sulltani vizitonte një relikt që besohej se ishte manteli që i takonte profetit Muhamed. Kështu, bakllavaja u shërbehej jeniçerëve të tij. Ishte ëmbëlsirë që shërbehej në ngjarje të caktuara prandaj në Turqi vlen thënia: “Nuk jam i pasur aq sa të ha bakllavë për cdo ditë”. Më 2013, Komisioni Evropian i dha statusin prej “origjineje të mbrojtur të dizajnit” një lloj bakllavaje që bëhet në qytetin e Gaziantepit në Turqi – i pari ushqim turk që njihet kësisoj. Greqia e Lindja e Mesme mund ta sfidojnë Turqinë sa i përket tapisë mbi bakllavanë, por se a datojnë versionet e tyre para osmanëve apo janë rezultat i ekspansionit të tyre, bakllavanë mund ta gjesh sot kudo nga Maroku në Iran. Përgatitja e bakllavasë ështa standarde për furrat e ëmbëltoret, por përgatitet edhe në shtëpi. Kështu ndodh edhe në Kosovë ku familjet përgatisin bakllava kryesisht në nder të festave të Bajramit.