Lamtumirë

(Poezi e Blerim Shalës e rikthyer në dhjetëvjetorin e vdekjes së poetit Ali Podrimja) Mbërrita Ishte një shteg për një njeri Një pyll dhe një përrockë dhe një zog Mu duk një herë që ky ishte fundi i Botës së lume E ishte një pamje e pikturës së quajtur Vdekja e poetit E poeti isha unë Këtë e kuptova atë ditë Këtë e morët vesh edhe ju më vonë Tash do të pushoj Boll u këndova të tjerëve Lirisë më së shumti Vuajtjes kur nuk e ke Të bekuarën Liri Isha lodhë shumë tepër shumë udhëve ku me çuan vargjet e mia U ngjita në maje afër reve Dhe rashë në fund të pusit me to Vallëzova me to së bashku me të tjerët e sojit tim Klitha dhe heshta dhe qajta me to Një kohë i gjithë Atdheu fshihej aty Nuk i kishin lënë vend askund tjetër Të gjorit të dashurit të harruarit Atdhe Një amshim dhe një kohë E gjithë shpresa strehohej aty E dija këtë E dija Por nuk i tregoja kujt jo Çfarë lirie çfarë atdheu çfarë gëzimi mund te gjindet Ne poezi Hajt më thuani Dhe cili atdhe cili gezim dhe cila liri nuk gjindet Ne poezi Hajt më thuani Folni ju që tash e tutje do të më kërkoni kot ndër të gjallët Une megjithatë jam njeri me fat Më duhet ta pranoj Para jush Mbërrita ne Parajsën e bërë Prej një shtegu një pylli një zogu dhe një përrocke Pa vdekur fare Thash nuk ia vlenë më të kthehem prapa pas gjithë kësaj Bukurie Që paska pritë vetëm për mua qe një çast dhe një mijë vjet të tjera Gjithçka mu bë rrafsh aty Ranë retë mbi mua ne vend te qefinit A u ngjita unë në re Këtë për besë nuk e di Rrezet e diellit mi mbyllën sytë Dhe shkova Më falni nëse ua prisha një pasdite a një mbramje Atje ne Atdhe Më falni E di çfarë është malli i nje te gjalli për të vdekurit E di mirë Tash mësova çfare qenka mërzia e nje te vdekuri per ju të gjallët Atje ne atdhe Lamtumirë   (shkruar më 25 korrik, 2012)