Para 1000 vjetësh, Vikingët i sollën me vete qentë dhe kuajt e tyre në Britani

Kur vikingët kaluan Detin e Veriut për të arritur në Britani në shekullin e nëntë pas Krishtit, ata sollën qentë dhe kuajt e tyre me vete, sipas hulumtimeve të reja. Arkeologët zbuluan atë që besohet se është prova e parë shkencore e kësaj praktike tek vikingët, teksa analizonin mbetjet nga një varrezë e djegies së vikingëve të quajtur Heath Wood në Derbyshire, Angli. Heath Wood përbëhet nga 59 tuma varrimi, dhe 20 prej tyre janë studiuar. Megjithëse mbetjet në varreza u dogjën, fragmentet e kockave qëndrojnë dhe shërbejnë si pjesë të munguara të enigmës, duke zbuluar informacione se kush ishte atje dhe kur. Studiuesit analizuan kockat e femurit dhe kraniumit që u gjurmuan te dy të rritur, një i mitur dhe tre kafshë, duke përfshirë një kalë, një qen dhe ndoshta një derr. Kremimi ishte praktikë standarde në atë kohë për skandinavët, teksa ata në Britani varrosnin të vdekurit e tyre. Por për të përcaktuar origjinën e vërtetë të njerëzve dhe kafshëve, shkencëtarët e çuan analizën e tyre një hap më tej. Studiuesit testuan fragmentet e kockave për stroncium, një element natyror që gjendet në shkëmbinj, tokë dhe ujë, i cili përfundon te bimët. Kur kafshët dhe njerëzit hanë bimë, stroncium hyn në kockat dhe dhëmbët e tyre. Stronciumi ekziston në raporte të ndryshme në mbarë botën, duke vepruar si një shënues gjeografik për origjinën e specieve të ndryshme. Një i rritur dhe një fëmijë i djegur në Heath Wood ka të ngjarë të ishin lokalë të zonës. Por kockat e një të rrituri, si dhe të kafshëve, kishin raporte të ndryshme të stronciumit që sugjerojnë se e kishin origjinën nga zona e Mburojës së Baltikut në Skandinavi, e cila përfshinte Norvegjinë dhe Suedinë qendrore dhe veriore. I rrituri dhe kafshët ka të ngjarë që nuk mbijetuan menjëherë pasi kaluan Detin e Veriut për të mbërritur në Britani. Fakti që ata ishin përfshirë në të njëjtën hapësirë djegieje sugjeron se i rrituri ishte dikush me rëndësi që solli me vete kalin dhe qenin e tyre - dhe kafshët mund të jenë sakrifikuar kur personi ka vdekur. Është e mundur që kocka e derrit ishte një burim ushqimi i ruajtur ose një shenjë e sjellë nga shtëpia, në vend të një derri të gjallë që u transportua. Puna e mëparshme në Heath Wood përdori datim karboni për të përcaktuar se djegja e mbetjeve atje ndodhi midis shekujve të tetë dhe të 10-të, por origjina e njerëzve dhe kafshëve të djegura ishte e paqartë. Zona është gjithashtu me interes sepse Ushtria e Madhe Vikinge kaloi dimrin në Repton, e cila është afër varrezave, në vitin 873 pas Krishtit. Ushtria, e cila përfshinte luftëtarë nga popullsi të ndryshme në Skandinavi dhe ndoshta në Ishujt Britanikë, pushtoi Britaninë në vitin 865 pas Krishtit, shkruan CNN, transmeton Klankosova.tv. Gjetjet e reja ofrojnë njohuri të dallueshme kur krahasohen me materialin burimor parësor të përdorur nga studiuesit, Anglo-Sakson Chronicle, një listë vjetore e ngjarjeve e përpiluar rreth vitit 890 pas Krishtit dhe e shkruar në anglishten e vjetër. “Në thelb, ajo thellon të kuptuarit tonë për Ushtrinë e Madhe Vikinge kur ajo mbërriti për herë të parë në brigjet britanike në Anglinë Lindore”, tha autorja kryesore e studimit, Tessi Löffelmann. “Burimi ynë kryesor kryesor i kohës, Kronika Anglo-Saksone, raporton se ushtria kapi kuajt në Britani nga popullsia vendase, por dëshmitë tona izotopike tregojnë se kjo nuk ishte e vetmja histori - ata gjithashtu sollën kafshë me vete nga vendlindja e tyre. Udhëtimi nëpër Detin e Veriut do të kishte qenë i lagësht, i ftohtë dhe i pakëndshëm për të gjitha palët e përfshira, pasi anijet transportonin kafshë dhe njerëz së bashku”, tha Löffelmann. Vikingët ka të ngjarë të përdornin një kombinim të anijeve të tyre të hijshme të gjata si dhe anijeve më të mëdha me hapësirë të thellë ngarkese në flotat e tyre që kalonin Detin e Veriut. Sipas studimit, Ushtria e Madhe e Vikingëve udhëtoi nga toka dhe deti, me kampe të vendosura në mënyrë strategjike në lumenj ku luftëtarët mund të merrnin furnizime nga flota që lëvizte më ngadalë. William i Normandisë besohet se ai solli 10,000 burra dhe 2,000 deri në 3,000 kuaj përtej Kanalit Anglez, në vitin 1066. "Kafshët luajtën një rol kyç në mitologjinë norvegjeze, duke përfshirë perënditë që mund të shndërroheshin në kafshë", tha Löffelmann. /Klankosova.tv