Davide Calabria po vazhdon karrierën e tij te Panathinaikos, por ndjen hidhërim për mënyrën se si përfundoi përvoja e tij te Milani. “Sinqerisht, nuk doja më të merresha me disa njerëz”, tha ai.

29-vjeçari e kishte kaluar gjithë jetën e tij futbollistike me fanellën kuqezi, duke u rritur në akademinë e klubit, duke u ngjitur deri në ekipin e parë dhe madje duke u bërë edhe kapiten.

Megjithatë, vetëm pak ditë pas një përplasjeje publike me trajnerin e atëhershëm Sergio Conceicao në janar 2025, ai u huazua te Bologna për gjashtë muajt e fundit të kontratës së tij.

“Gjithçka në jetë ka një fillim dhe një fund, ndaj herët a vonë do të ndodhte,” tha Calabria për “Rivista Undici”.

“Shpresoja të ndodhte më vonë, por jam jashtëzakonisht krenar që kam qenë te Milani për kaq shumë vite. Jo shumë mund ta thonë këtë, sidomos kur rritesh në akademi, bëhesh kapiten dhe fiton trofe. Shokët e skuadrës ndryshuan, po ashtu trajnerët, drejtuesit dhe pronarët, por unë mbeta. Nuk kam asnjë pendesë për këtë, jam krenar për përvojën time aty. Si një fëmijë që tifozonte Milanin, nuk e kisha ëndërruar kurrë se një ditë mund të bëhesha kapiten. Hyra në një Milan që nuk ishte ai me të cilin klubi ishte mësuar dhe u largova nga një skuadër që luftonte për Scudetto dhe trofe të tjerë”, tha ai fillimisht.

Pika e kthesës ishte pa dyshim përplasja publike me Conceicao, e cila ndodhi në fushë pas vërshëllimës përfundimtare të fitores 3-2 ndaj Parmës.

Të dy u përfshinë në një debat të ashpër dhe u desh ndërhyrja e shokëve të skuadrës për t’i ndarë. Ajo do të ishte ndeshja e tij e fundit me klubin.

“Përfundoi ashtu si përfundoi. Kishte gjëra që i lënduan të gjithë, gjatë një sezoni që ishte i keq për shkak të disa faktorëve,” shpjegoi Calabria.

“Mendoj se humba më shumë se kushdo nga ajo situatë. Ndoshta e doja Milanin tepër dhe e kisha të vështirë t’i kaloja disa gjëra pa u ndikuar. Ata muaj ishin të vështirë, derisa hidhërimi shpërtheu dhe u mor vendimi për të ndarë rrugët. Ishte bërë e vështirë për t’u menaxhuar, duhej bërë diçka. Nuk ishte aspak qëllimi im të largohesha nga Milani. Të gjithë e dini çfarë ndodhi, edhe pse askush nuk do ta thotë hapur”, shtoi ai.

Sergio Conceicao ishte tashmë trajneri i dytë i sezonit, pasi Paulo Fonseca ishte shkarkuar në dhjetor 2024, vetëm disa muaj pas largimit të Stefano Piolit.

“Pas kaq shumë vitesh, më trishtoi që u largova për disa episode të pakëndshme,” shtoi Calabria.

“Mendoj se ato momente më dëmtuan pak imazhin, edhe pse nuk bëra asgjë veçanërisht të gabuar… Isha kapiten, më interesonte shumë, dhe shumë njerëz vinin e shkarkonin frustrimet e tyre tek unë. Duke folur dhe duke pasur respekt, përmirësohesh, por ndoshta kjo u kthye kundër meje në atë periudhë. Gjithsesi, preferoj të jetoj dhe të vdes sipas ideve të mia sesa sipas atyre të dikujt tjetër. Duhej ta pranoja dhe, sinqerisht, nuk doja më të merresha me disa njerëz. Kishte pak alternativa: ose do të ngrihesha jashtë skuadrës, ose duhej të largohesha”, vazhdoi ai.

Calabria u huazua te Bologna dhe tregoi një anekdotë me drejtorin e Rossoblù, Gigi Sartori.

“Më thanë se Sartori kishte bërë shaka me ish-agjentin tim: ‘Nëse ndonjëherë grindet me trajnerin, ta dini që ne jemi këtu dhe gati.’ Epo, dy ditë më vonë, të gjithë patë çfarë ndodhi, fatkeqësisht… Ishte vërtet e turpshme dhe e pakëndshme, sinqerisht nuk dija si ta shpjegoja. Situata ishte shumë delicate”, u shpreh italiani.

Milani i dha Calabrias shumë pak kohë për t’i dhënë një lamtumirë të denjë vendit që kishte qenë shtëpia e tij për dekada.

“Gjithçka ndodhi shumë shpejt, ishte pothuajse surreale. Të largohesha nga Milanello dhe të mos e shkelja më kurrë. E kisha shumë të vështirë ta pranoja këtë pas kaq shumë vitesh, duke menduar se mund të mos i shihja më kurrë këta njerëz, që punëtorët dhe shokët e skuadrës më kërkonin të mos largohesha. Tifozët, që i konsideroj më të mirët në botë. Të mos vishja më kurrë fanellën e klubit që dua kaq shumë. Ishte një goditje shumë e fortë për t’u përballuar. Kur mora lajmin që duhej të largohesha, bëra një xhiro të fundit në qendrën stërvitore dhe qava shumë, njerëzit ishin të habitur që kjo po ndodhte vërtet. Mblodha gjërat e mia dhe u largova, pas 12 vitesh. Dhembi, por duhej ta pranoja për të ecur përpara”, tha Calabria.

Calabria mori “hakun” e tij, pasi më vonë atë sezon ishte pjesë e Bolognas që mposhti Milanin e Conceicaos për të fituar Kupën e Italisë.

Në fund të kontratës, ai iu bashkua Panathinaikosit si lojtar i lirë, por mbetet një tifoz i flaktë i kuqezinjve.

“Ky Milan mund të luftojë për Scudetton, më në fund kanë dikë si Max Allegri që di të krijojë dhe të mbrojë një grup të bashkuar, të vendosë baza të forta mbrojtëse. Allegri është fitues, ka përvojë dhe fakti që luajnë vetëm një ndeshje në javë ndihmon shumë. Do të kisha dashur të stërvitesha prej tij; përveç gjithçkaje tjetër, mënyra e tij e komunikimit më bën vërtet të qesh”, përfundoi ai./GazetaExpress/