Këngëtari i rock-ut dhe blues-it Chris Rea kaloi orë të panumërta në rrugë dhe dashuria e tij për makinat dhe ngasjen u bë frymëzim për shumë nga këngët e tij.

Ai regjistroi 25 albume solo, dy prej të cilave arritën vendin e parë në listën e albumeve në Mbretërinë e Bashkuar. Zëri i tij karakteristik, i ngjirur dhe i ashpër, si edhe interpretimi i veçantë në kitarë slide janë të përjetësuara në këngë si Road to Hell, Auberge, On the Beach dhe Driving Home for Christmas, shkruan BBC, transmeton Gazeta Express.

Christopher Anton Rea lindi në Middlesbrough, në verilindje të Anglisë, në vitin 1951, nga një baba italian dhe një nënë irlandeze dhe ishte një nga shtatë fëmijët e familjes. Familja njihej në zonë për fabrikën e akullores dhe kafenetë e familjes Camillo’s, në pronësi të babait të tij, Camillo Rea.

Chris punoi në kafenetë e familjes që në adoleshencë dhe e dha testin e vozitjes në njërin nga furgonët e të atit që shërbente për akullore. Kur iu kërkua të bënte një ndalesë emergjente, ekzaminuesi ra nga kutia mbi të cilën ishte ulur dhe e lëndoi këmbën.

Rea tha: “Mu desh ta çoja në spital, por ai gjithsesi më kaloi në provim”.

Ai vazhdonte të punonte për të atin kur bleu kitarën e tij të parë, një Hofner V3 të vitit 1961, në fillim të të njëzetave.

Rea tregoi se në atë kohë ishte i destinuar të zhvillonte "biznesin akullores së babait tim në një biznes global, por gjithë kohën e kaloja në magazinë duke luajtur kitarë slide”.

Ai luajti me grupe lokale si The Elastic Band dhe Magdalene, por ishte grupi The Beautiful Losers që e vuri Rea-n në qendër të vëmendjes, duke i siguruar më pas një kontratë solo regjistrimi me Magnet Records.

Albumi i tij i parë në studio ishte Whatever Happened to Benny Santini?, i publikuar në vitin 1978.

Solo kryesore, Fool (If You Think It’s Over), u kthye në një sukses të madh në SHBA, duke arritur vendin e parë në listën Billboard Adult Contemporary dhe i solli atij një nominim për çmimin Grammy si artisti më i mirë i ri.

Michael Levey, bashkëthemelues i Magnet Records, e kujton atë si “më shumë një poet të thellë dhe introspektiv sesa një interpretues natyral i pop-ut”.

Një nga ëndrrat e fëmijërisë së Rea-s kishte qenë të shkruante dhe kompozonte muzikë për filma.

Ai i realizoi të dyja me filmin e tij La Passione në vitin 1996. Rea gjithashtu shkroi muzikën dhe këngën kryesore për filmin Soft Top Hard Shoulder dhe luajti si aktor në komedinë Parting Shots në vitin 1999.

Rea po ndërtonte një reputacion për interpretimin e tij në kitarë slide kur shtëpia diskografike këmbënguli të publikonte Driving Home for Christmas në vitin 1986.

Ai tha: “Në atë moment nuk më duhej aspak një këngë Krishtlindjeje që të më ndiqte nga pas. Bëra gjithçka që munda që ata të mos e publikonin atë disk. Për fat të mirë, e publikuan!”.

Frymëzimi për këngën daton nga një vit i vështirë për të në aspektin personal.

Në vitin 1978, Rea-s i kishte përfunduar kontrata diskografike dhe ishte ndarë nga menaxheri i tij.

Shtëpia diskografike nuk pranoi t’i paguante një biletë treni për të udhëtuar nga Londra drejt shtëpisë së tij në Middlesbrough, ndaj bashkëshortja e tij udhëtoi që nga atje për ta marrë me Austin Mini-n e saj të vjetër.

Gjatë kthimit, nisi të binte borë dhe ata vazhdimisht ngecnin në trafik. Rea tregoi: “Shikoja shoferët e tjerë dhe të gjithë dukeshin kaq të mjerë. Me shaka, fillova të këndoja: ‘We’re driving home for Christmas…’ dhe sa herë që dritat e rrugës ndriçonin brenda makinës, fillova të shkruaja vargjet”.

“Është një nga ato momentet që u ndodhin këngëtarëve – ndonjëherë mund të kalosh vite duke shkruar. Këtë këngë e shkrova në pesë deri dhjetë minuta. Kur ke një këngë të suksesshme, nuk e di që ke menduar për të – thjesht del vetë”.

Ai nuk e këndoi këngën live deri në dhjetor të vitit 2014, pasi ekipi i tij e nxiti vazhdimisht ta bënte. Ai përdori 12 pajisje për të krijuar borën artificiale dhe i aktivizoi gjatë këngës.

“Mbuluam me afër një metër borë artificiale në karriget e sallës dhe lokali më kërkoi 12,000 paund për ta pastruar”.

Trafiku i rënduar në kryqëzimin mes M4 dhe M25 ishte gjithashtu frymëzim për këngën Road to Hell.

Udhëtimi muzikor i Rea-s u ndal përkohësisht kur u diagnostikua me kancer të pankreasit në moshën 33 vjeç.

Ai iu nënshtrua një procedure që rezultoi në heqjen e një pjese të pankreasit, të duodenit, fshikëzës së tëmthit dhe një pjese të mëlçisë. Ai ishte gjithashtu diabetik i tipit 1 dhe kishte probleme me veshkën.

Problemet shëndetësore e bënë të rishikonte karrierën – ai kurrë nuk bëri turne në Amerikë, pavarësisht popullaritetit të tij.

“Nuk kam qenë kurrë yll rock apo pop, dhe gjithë këto sëmundje më dhanë mundësinë të bëja atë që gjithmonë kisha dashur me muzikën”, tha ai.

Në vitin 1997, kjo përfshinte regjistrimin e këngës Let's Dance me mikun e tij të mirë, Bob Mortimer, për finalen e FA Cup të Middlesbrough Football Club.

Rea pranonte me kënaqësi se ishte i varur pas makinave dhe udhëtimet me to ndihmuan në frymëzimin e disa prej këngëve të tij.

Ai zotëronte dhe garonte me makina të ndryshme antike, përfshirë një Morris Minor 1000 policie të vitit 1957.

Ai ishte mik me Eddie Jordan, pronarin e ekipit të Formula 1 Jordan.

“Kisha të gjithë uniformën. Ai më vendosi përgjegjës për ngrohësin e gomës për rrotën e pasme të djathtë të makinës së Eddie Irvine”.

Në vitin 2016 ai pësoi një goditje në tru, por prapë u shërua mjaftueshëm për të regjistruar dhe për të bërë turne albumin e tij të 24-të: Road Songs for Lovers.

Rea tha se kaloi shumë kohë në rrugë duke udhëtuar për në Londër.

"Shoh çifte në makina - a janë të martuar, kolegë pune, që kanë një aferë jashtëmartesore?", tha ai me vete.

Muzikantit i pëlqente të shkruante për gjërat e thjeshta në jetë: "Të vijnë ide për këngë dhe në fakt je në një rrugë - rruga gjithmonë bëhet një metaforë për vendin ku po shkojmë në jetë", kishte thënë ai dikur.