Elizabeth Dickinson është zëvendësdrejtore e programit për Amerikën Latine dhe Karaibet në International Crisis Group.

Opinioni është publikuar në The New York Times

Rreth orës 4:40 të mëngjesit të 6 janarit, vetëm disa ditë pas kapjes nga Shtetet e Bashkuara të presidentit të Venezuelës, Nicolás Maduro, burra të armatosur ndaluan një autobus që transportonte civilë dhe disa policë në autostradën kryesore pranë Tibú, një qytet në anën kolumbiane të kufirit me Venezuelën. Ata urdhëruan pasagjerët të dorëzonin telefonat për kontroll dhe më pas rrëmbyen pesë oficerë policie.

Sulmuesit ishin anëtarë të Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare, ose E.L.N., një grup gueril kolumbian që fillimisht nisi një kryengritje të majtë në vitet 1960, por që më pas është zgjeruar në aktivitete kriminale. Deri në gjysmën e rreth 6,300 luftëtarëve të saj tani ndodhen në Venezuelë, ku, të paktën deri këtë muaj, kanë gëzuar një aleancë të leverdisë së ndërsjellë me qeverinë.

Në prag të bastisjes amerikane në Karakas, duket se regjimi i Maduros i dha grupit dritën jeshile për të zgjeruar kontrollin e tij mbi kufirin, nga frika, sipas zyrtarëve ushtarakë kolumbianë, se Kolumbia mund të shërbente si një derë e pasme për operacione ushtarake amerikane. E.L.N.-ja, e cila dominon ekonomitë e paligjshme të zonës dhe e përdor kufirin si strehë të sigurt, ka përfituar nga kjo mundësi për të konsoliduar kontrollin e saj përgjatë gjithë perimetrit, që shtrihet nga bregu i Atlantikut deri në xhunglën e Amazonës.

Tani E.L.N.-ja ndihet e inkurajuar të sfidojë autoritetin e shtetit kolumbian dhe ambiciet amerikane në Venezuelë. Zonat kufitare janë të përshkuara nga korridore fitimprurëse ku E.L.N.-ja dhe grupe të tjera të armatosura lëvizin pa pengesa dhe shpesh ushtrojnë më shumë kontroll sesa vetë qeveria. Me fitime që rrjedhin nga minierat ilegale, trafiku i drogës dhe kontrabanda e qenieve njerëzore, si guerilët kolumbianë ashtu edhe anëtarë të korruptuar të forcave të sigurisë së Venezuelës kanë interesa të thella në ruajtjen e status quo-së në Karakas dhe në rezistencën ndaj përpjekjeve për të vendosur sundimin e ligjit në këto territore.

Përpara kapjes së Maduros, E.L.N.-ja po ndërmerrte hapa për të siguruar që interesat e saj në zonat kufitare të ishin të mbrojtura, pavarësisht se çfarë do të ndodhte në Karakas. Që nga mesi i dhjetorit, ajo ka kaluar në ofensivë në rajonin kolumbian të Catatumbo-s, duke zhvendosur mijëra civilë gjatë procesit. Ajo është përplasur gjithashtu me një grup kriminal lokal të njohur si Fronti i 33-të, një fraksion disident i Forcave të Armatosura Revolucionare të Kolumbisë, ose FARC, i cili e ka zemëruar vazhdimisht E.L.N.-në me përpjekjet për të kontrolluar lumenjtë kyç të përdorur për trafik brenda dhe jashtë Venezuelës. Vendosja e rreth 30,000 trupave në kufi, e shpallur nga presidenti Gustavo Petro, ka bërë pak për të ndalur luftimet.

Por, në vend që të mbështetej te partneri i vjetër i Amerikës në Bogota, presidenti Trump u kthye kundër Petros, duke kërcënuar me sulme të drejtpërdrejta ndaj Kolumbisë një ditë pas kapjes së Maduros më 3 janar. Edhe pse një telefonatë mes dy udhëheqësve të mërkurën e kaluar uli tensionet, detanta mbetet e brishtë.

Kërcënimet e Trump janë pjesë e një përmbysjeje befasuese të politikës amerikane. Për një çerek shekulli, Kolumbia ishte një nga aleatët më të ngushtë të Shteteve të Bashkuara në Amerikën Latine. Ndërsa Uashingtoni siguronte fonde, trajnime dhe pajisje ushtarake për të ndihmuar Bogotën të përballonte grupet e armatosura, forcat kolumbiane kthenin inteligjencë në kohë reale që rezultonte vendimtare për sekuestrime rekord të drogës, kapjen e bosëve të krimit dhe hetime mbi rrjete trafiku që shtrihen në mbarë globin.

Por për pjesën më të madhe të vitit të kaluar, ky partneritet është zëvendësuar nga një grindje personale, me zotin Trump dhe zotin Petro që janë përplasur mbi politikën amerikane të migracionit, luftën në Gaza dhe sulmet amerikane ndaj skafeve të shpejta që dyshohet se transportonin drogë.

Këto përplasje vijnë në një moment veçanërisht të keq. Udhëheqësit kolumbianë janë përgatitur për pasojat e mundshme të një sulmi amerikan kundër Karakasit, nga frika se ai mund të çonte në një përshkallëzim të dhunshëm nga grupet e armatosura, në një krizë humanitare, ose të dyja. Tani këto frikëra duket se po materializohen.

Për të pastruar rivalët dhe çdo civil të akuzuar se bashkëpunon me ta — E.L.N.-ja ka ngritur pika kontrolli në rrugët kryesore në Catatumbo, ku u kontrollon me forcë telefonat udhëtarëve për prova lidhjesh me armiqtë e saj. Grupi ka përdorur dronë për të bombarduar jo vetëm baza ushtarake, por edhe spitale dhe lagje që, sipas tij, shërbejnë si strehë për kundërshtarët kriminalë të E.L.N.-së.

Në zonat ku Fronti i 33-të ka rezistuar, luftimet kanë mbyllur komunitete të tëra, me banorët që ose ikin, ose qëndrojnë të mbyllur brenda shtëpive. Duke nxjerrë tashmë fitime nga trafiku i paligjshëm në këto rajone kufitare, grupi synon të konsolidojë kontrollin mbi një çmim edhe më të madh: minierat e arit dhe të mineraleve të rralla në Venezuelën jugore. Ashtu siç kanë bërë prej vitesh, anëtarë të ushtrisë venezueliane ka gjasa të bashkëpunojnë, duke u rreshtuar me E.L.N.-në për të siguruar një pjesë të fitimeve që mbushin xhepat e tyre.

Kërcënimi nga grupet e armatosura të fuqizuara dhe mbështetësit e tyre do të vazhdojë ndërsa zoti Trump përpiqet të ushtrojë kontroll mbi Venezuelën. Për momentin, aleatët më të mundshëm të E.L.N.-së brenda qeverisë venezueliane, përfshirë ministrat e mbrojtjes dhe të punëve të brendshme, mbeten në postet e tyre. Por E.L.N.-ja ka deklaruar vazhdimisht se është e gatshme të sulmojë interesat amerikane nëse ato kërcënojnë regjimin çavist në Venezuelë.

Administrata Trump duhet t’i marrë seriozisht këto paralajmërime: radhët e E.L.N.-së janë të mbushura me luftëtarë guerilë të aftë, me përvojë të thellë në eksplozivë artizanalë, bombardime të stilit terrorist, përdorimin e dronëve dhe infiltrimin e protestave. Ata mund t’i drejtojnë këto mjete kundër asaj që e konsiderojnë objektiva perëndimore, si në Kolumbi ashtu edhe në Venezuelë, ku Shtetet e Bashkuara kanë marrë në konsideratë rivendosjen e një ambasade dhe pranie diplomatike.

Nëse qeveria në Karakas do të ndahej në fraksione ose do të shembej plotësisht, ose nëse inflacioni tashmë shumë i lartë do të shkaktonte një tjetër katastrofë humanitare, dhuna dhe paqëndrueshmëria ka shumë gjasa të përhapeshin nga rajoni kufitar më thellë në Kolumbi. Vendi tashmë strehon diasporën më të madhe venezueliane në botë, rreth 2.8 milionë njerëz. Shërbimet janë të mbingarkuara dhe programi i Kolumbisë për status të përkohshëm mbrojtës është praktikisht i bllokuar që nga viti 2023, që do të thotë se shumë të ardhur të rinj mund të mos arrijnë të marrin mbrojtje ligjore apo leje pune. Në të kaluarën, migrantët që iknin nga Venezuela janë treguar pre e lehtë për rekrutuesit e E.L.N.-së dhe grupeve të ngjashme.

Një E.L.N. e fuqizuar mund të komplikojë seriozisht ambiciet amerikane në Venezuelë, veçanërisht nëse interesat ekonomike të administratës Trump shtrihen përtej naftës drejt pasurive minerare që E.L.N.-ja i lakmon dhe tashmë i kontrollon pjesërisht. Ndërhyrja amerikane në Venezuelë ka hapur një fushë mundësish për E.L.N.-në që të zgjerohet, duke përfituar nga një situatë e paqartë në Karakas dhe nga ndjenjat e përhapura anti-imperialiste mes popullatave lokale.

Presioni amerikan ndaj Bogotës — qoftë përmes bullizmit nga Uashingtoni apo sulmeve të reja ajrore amerikane në tokë — është njëkohësisht i rrezikshëm dhe potencialisht vetëshkatërrues. Zgjidhja e vërtetë për pasigurinë në rritje në Kolumbi nuk është një demonstrim force; është puna e ngadaltë, por jetike, e diplomacisë, shkëmbimit të inteligjencës, hetimeve gjyqësore dhe ndihmës humanitare.

Telefonata mes zotit Petro dhe zotit Trump ishte një fillim.

Shtëpia e Bardhë duhet të vazhdojë të tërhiqet nga retorika e saj kërcënuese ndaj aleatit të saj të vjetër dhe të përballet me rreziqet reale të sigurisë rajonale që ndërhyrja e saj në Venezuelë tashmë ka nxitur.