Shkruan Bekim Çollaku

Zgjedhjet parlamentare të mbajtura me 9 shkurt 2025 kanë përfunduar dhe rezultatet e partive politike garuese janë të qarta. Megjithëkëtë, nuk është aspak e qartë se çfarë koalicioni qeverisës do të ketë Kosova për katër vitet e ardhshme.

Në vendin e parë për nga numri i votave të fituara renditet partia e kryeministrit në detyrë Albin Kurtit, edhe pse atij nuk i pëlqen fare që mediat apo dikush tjetër t’i drejtohen si “kryeministër në detyrë”.

Kjo mbase për faktin se të jesh kryeministër atij i duket detyrë e vogël.

E kuptueshme kjo, sepse ëndrra e tij, aspak reale, ka qenë dhe mbetet të jetë baba i krejt shqiptarëve. Por, fati i keq historik, e deshi që ai te mbetet vetëm themelues i asociacionit, përkatësisht “baba i zajednices”.

Partia e Kurtit për fat të keq edhe kësaj radhe arriti të dalë e para në zgjedhjet parlamentare të 9 shkurtit, pa pasur fare një program të qartë elektoral. Kjo dëshmon së paku dy gjera, a) mungesën e emancipimit të elektoratit dhe b) aftësinë e padiskutueshme demagogjike të liderit suprem për t’iu mbushur mendjen votuesve me gjepurat dhe gjërat që ata duan të dëgjojnë.

Premtimet dhe sloganet e tij nuk ka rëndësi nëse janë të arritshme dhe të vërteta. Mjaftojnë që ato të tingëllojnë si muzikë e mirë në veshët e votuesve. Elektoratit të tij fanatik, bie fjala, Kurti i premtoi sovranitet dhe municion pafund për të luftuar në beteja imagjinare.

Po, po municion nga një fabrikë virtuale, e cila mund ta furnizojë Francën, Evropën dhe më gjerë. Gjatë katër viteve qeverisje, Kurti dëshmoi se nuk ka dije dhe aftësi për të qeverisur. Ndoshta për këtë ai po vetëdijesohet, duke e ditur se bërja opozitë përkon me talentin e tij më shumë se qeverisja dinamike. Si duket, kalimi i Kurtit në opozitë do të kompensonte gjendjen anemike të të bërit opozitë nga partitë që deri sot janë jashtë drejtimit të institucioneve shtetërore. Opozita e derisotme ka qenë një kritikuese e butë i një qeverisje të keqe, e cila e ka futur Kosovën nën sanksione të BE-së dhe ka cenuar ndjeshëm partneritetin strategjik me SHBA-të.

Opozita ka aplikuar një strategji të qetë të opozitarizmit duke i mundësuar Kurtit që për katër vite të mos ketë asnjë kokëdhembje. Ne fakt, janë vetëm qytetaret dhe Kosova që po e vuajnë dhe do ta vuajnë gjatë pasojat e kësaj qeverisje. Katër vite të stagnimit dhe regresit, nuk i mjaftuan opozitës që të krijojë qoftë edhe një kauzë të vetme. Madje, për vatër vite, as edhe një protestë e vetme nuk u organizua nga opozita. Duket qartë se partitë opozitare aktuale ndjehen goxha rehat ne pozitat qe mbajnë. Dhe një gjë e tillë nuk është se e shqetëson shumë Kurtin. Së paku jo deri tani! Kryeministri Kurti dhe partia e tij në këto zgjedhje kërkuan 500K vota për të qeverisur të vetëm me qëllim që të mund të formojnë “republikën” e tyre sipas tekave të liderit.

Mirëpo, pjesa dërmuese e votuesve nuk iu bind kësaj thirrje të liderit suprem. Çuditërisht, votuesit vendosen që partive opozitare të iu japin më shumë vota se sa partisë në pushtet. Duket sikur e bënë me kast një gjë të tillë, të lodhur nga anemia dhe rehatia e opozitës.

Thjesht, vendosën të prishin rehatinë e deritanishme. Kjo situatë tani ka shkaktuar shumë kokëçarje tek liderët opozitarë sepse nuk e dinë dhe ende nuk kanë vendosur se a duhet të zbatojnë vullnetin e shumicës se votuesve, apo të ruajnë rehatinë personale apo grupore të tyre duke qëndruar në opozitë edhe një mandat. Kjo vërtetë është një dilemë e madhe. Aktualisht, situata mbetet e paqartë. Por opsione nuk ka shumë. Opozita me mendësinë aktuale, sikur po pajtohet lehtë që Kurti të vazhdojë edhe një mandat.

Përkundër qetësisë iluzore, sigurisht Albin Kurti e ndjek logjikën e numrave për deputetë të mjaftueshëm për ta bërë qeverinë.

Pse jo?

Ndërkohë që disa nga partitë opozitare janë në kërkim të identifikimit të pengesave dhe arsyetimeve të cilat sipas tyre e pamundësojnë formimin e qeverisë së ardhme nga partitë opozitare. Mbase, Kurti nuk do ta ketë aspak të vështirë që t’ia arrijë qëllimit të tij që të mbetet kryeministër edhe katër vite tjera.

Qëllimi i tij mund të pengohet vetëm në rast se liderët e partive opozitare përpara interesave të tyre individuale, vendosin interesin shtetëror. Kjo gjë, edhe pse duket shumë normale për t’u bërë, në kontekstin tonë aktual politik, duket sikur është e pamundur. Megjithëkëtë, edhe dështimi dhe pastaj fshehja pas justifikimeve të kota për të formuar qeverinë nga partitë opozitare, duhet të marrë një adresë dhe përgjigje të qartë.

Votuesit duhet ta dinë se cili nga liderët opozitarë me veprimin apo mosveprimin e tij, po ia mundësojnë Kurtit edhe një mandat tjetër për ta përafruar Kosovën drejt autokracisë absolute. Në rrethana të tilla, në rast se liderët opozitarë vërtetë duan ta ruajnë komoditetin e opozitarizmit, le ta bëjnë një gjë të tillë dhe ta mbajnë fjalën se asnjëri nga ata nuk do të përfundojë në përqafimin e Kurtit.

Por në rast se eventualisht duan të zgjohen nga hibernimi i gjatë opozitar dhe të respektojnë vullnetin e shumicës së votuesve, koha është tani.

Tani është momenti kur ata mund ti bindin qytetarët e Kosovës se përtej ambicieve te tyre personale, në vend të parë ata zgjedhin interesin shtetëror të Kosovës. Kjo më nuk është kohë e kërkimit të arsyetimeve dhe pengesave për mosveprim.

Ky është momentumi ideal për vendimmarrje opozitare për të shpëtuar dhe nxjerr Kosovën nga gremina.Dështimi eventual i opozitës tani, arsyeton në tersi vazhdimësinë e qeverisjes se Kurtit dhe gjithë pasojave që mbartë me vete një epilog i tillë.