Ministri i Mbrojtjes së Izraelit, Israel Katz, ka njoftuar këtë të martë, më 17 mars, se sekretari i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare të Iranit, Ali Larijani, është vrarë gjatë natës së kaluar, së bashku me komandantin e forcave Basij, Gholamreza Soleimani.
Lajmi u raportua nga mediat izraelite pas një informimi të marrë nga ushtria izraelite (IDF).
Katz deklaroi se Larijani dhe Soleimani “u eliminuan” dhe i quajti pjesë të “boshtit të së keqes”.
Nga ana tjetër, agjencia iraniane Tasnim raportoi se pritet një mesazh nga Larijani, duke lënë të hapur mundësinë që ai të jetë ende gjallë.
به مناسبت مراسم تشییع سلحشوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران: یاد آنان همواره در قلب ملت ایران خواهد بود و این شهادتها بنیان ارتش جمهوری اسلامی را برای سالها در ساختار نیروهای مسلح استوار مینماید. ازخداوند متعال علو درجات برای این شهدای عزیز خواستارم. pic.twitter.com/dvTdhyDYbY
Një shënim i shkruar me dorë në nder të pjesëtarë të flotës iraniane u postua në llogarinë X të Ali Larijanit pak pasi Izraeli tha se kishte vrarë kreun e sigurisë iraniane në një sulm ajror gjatë natës.
IDF ka thënë se Larijani ishte objektiv i sulmit dhe mund të jetë vrarë, por Teherani nuk e ka konfirmuar ende.
Irani ama ka pranuar se dy komandantë të lartë janë vrarë në operacione të atribuuara Izraelit, por nuk ka dhënë konfirmim për vdekjen e Soleimanit. Tasnim ka identifikuar si të vrarë gjeneralin Mahmoud Bagheri, komandant i sektorit raketor të Gardës Revolucionare gjatë “luftës së 12 ditëve”, si dhe komandantin Javad Bagheri.
Kush është Ali Larijani
Ali Larijani është një figurë komplekse dhe kontradiktore. Ai ka orkestruar masakrën e protestuesve në Iran, por është gjithashtu filozof, autor i disa librave mbi Kantin dhe ligjërues në Universitetin e Teheranit.
Në qershor të vitit 2009, kur shpërthyen trazirat në Universitetin e Teheranit për shkak të rezultateve të manipuluara të zgjedhjeve presidenciale, Larijani, atëherë kryetar i parlamentit iranian, dënoi menjëherë dhunën e forcave të sigurisë ndaj studentëve dhe vizitoi disa nga vendet ku ata ishin sulmuar, duke kërkuar llogaridhënie nga ministri i Brendshëm.
17 vjet më vonë, kur trazirat e janarit kërcënuan regjimin më shumë se çdo ngjarje tjetër, Ayatollah Ali Khamenei iu drejtua Larijanit, tashmë kryetar i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare, pa asnjë pyetje. Larijani konsiderohet arkitekti i shtypjes brutale të protestave këtë vit, e kryer me efikasitet të pamëshirshëm. Sipas disa vlerësimeve, u vranë midis 7 mijë dhe 36 mijë e 500 civilë, dhe Shtetet e Bashkuara vendosën sanksione personale ndaj tij. Larijani fajësoi protestuesit, duke thënë se vepruan si terroristë nën drejtimin e Izraelit.
Ngritja e tij në nivelet më të larta të regjimit u përshpejtua që nga qershori, që nga Lufta Dymbëdhjetë-Ditore. Nga bunkeri i tij, Ajatollah Ali Khamenei i ngarkoi atij dhe ndihmësve të tjerë të ngushtë mbrojtjen e teokracisë nga luftërat izraelito-amerikane dhe vrasja e tij.
Tani, në këtë periudhë të ngatërruar ndër-qeverisëse të kërcënuar nga bombat, kreu 67-vjeçar i Këshillit të Lartë kishte marrë në mënyrë efektive udhëheqjen e Iranit.
Në momentin e brishtësisë më të madhe të regjimit, Larijani dukej se ishte i vetmi që kontrollonte vendin, dhe me deklaratat dhe intervistat e tij, ai shpesh e linte në hije presidentin “reformist” Masud Pezeshkian. Ai foli gjithnjë e më shumë, dhe ishte zyrtari i parë i lartë që foli publikisht pas sulmeve të së shtunës, 28 shkurt, të cilat shkaktuan luftën.
Dhe ai gjithashtu kishte mohuar qëllimet e Presidentit Donald Trump për të negociuar. The New York Times shkroi “Ai praktikisht po e drejton vendin”.
Larijani kishte qenë kreu i Këshillit që nga gushti i kaluar. Ky organ koordinon përgjigjet ndaj krizave brenda dhe jashtë vendit. Që atëherë, përgjegjësitë e tij ishin rritur, së bashku me dukshmërinë e tij. Ai kishte vendosur për strategjitë e shtypjes kundër protestuesve që kishin dalë në rrugë në dhjetor dhe janar, duke kërkuar fundin e Republikës Islamike, dhe kishte zbatuar urdhrat e Khameneit, i cili kërkoi ndëshkimin maksimal për ata që nuk pajtoheshin.
Pas vrasjes së Khameneit ai nuk u zgjodh pasardhës i udhëheqësit suprem, jo vetëm sepse nuk është djalë i tij, por edhe sepse nuk është klerik, një kusht i domosdoshëm për rolin. Megjithatë, ai pritet të udhëheqë liderin e ri në çdo hap, në një periudhë jashtëzakonisht komplekse.
Larijani ka një karrierë të pabesueshme. Ai ka mbajtur poste kyçe në të gjitha qendrat e pushtetit të Republikës Islamike për katër dekada, nga oficeri i lartë në Gardën Revolucionare, ministër i kulturës, kreu i propagandës, kryetar i parlamentit, kandidat presidencial e deri te sekretar i Këshillit të Sigurisë Kombëtare. Ai është mishërimi i regjimit iranian.
Larijani ishte një ish-komandant i Gardës Revolucionare, por me kalimin e viteve ai kishte arritur të shkëputej nga një profil thjesht ushtarak dhe të zgjeronte fokusin e tij politik.
Ai nuk është vetëm një mekanizëm brutal i pushtetit. Ka qenë gjithmonë i përkushtuar ndaj filozofisë, pasioni i tij më i madh, është ekspert mbi Kantin, ka shkruar gjashtë libra filozofikë dhe shumë artikuj akademikë, duke u përpjekur të mbrojë parimet e tij fetare ekstreme me rregullat e filozofisë perëndimore.
Në veprat e tij, ai kombinon pragmatizmin dhe aspiratën për një shoqëri moderne me një bindje të fortë islame. Ai argumenton se lufta reale nuk është mbi pasuritë materiale, por mbi shpirtin. Larijani analizon të metat e botës perëndimore dhe i paraqet si pasqyrë për shoqërinë iraniane.
Larijani ka lindur në një familje që mund të konsiderohet ekuivalenti iranian i familjes Kennedy: babai i tij ishte klerik i lartë shiit, dhe vëllezërit e tij mbajnë poste kyçe në drejtësi, politikë dhe shkencë.
Khamenei e admironte Larijanin për prejardhjen e tij. Ai nuk ishte mullah, por rridhte nga një nga familjet klerike më me ndikim të Iranit.
Babai i tij, Hashem Amoli, ishte një Ajatollah i Madh i Shiizmit Dymbëdhjetësh, ashtu si edhe gjyshi i tij nga nëna, Mohsen Ashrafi.
Në vitet 1930, me klerin në një kurs përplasjeje me dinastinë Pahlavi, babai i tij u largua nga Irani dhe u strehua në Naxhaf të Irakut, zemra teologjike e Islamit Shiit, larg Teheranit.
Larijani lindi atje. Familja u kthye në Iran vetëm në vitet 1960, kur kleri ishte gati të bëhej protagonisti i vërtetë i skenës politike. Ishte atëherë që Larijani, pavarësisht se ishte sekularist, hyri në sistemin e pushtetit, duke u regjistruar në Pasdaranët.
Shefi i Sigurisë mishëronte disiplinën e mësuar në uniformë dhe besnikërinë fanatike të mësuar në vendlindje.
Ai u diplomua në matematikë dhe shkenca kompjuterike në Universitetin Sharif, më pas ndoqi masterin dhe doktoraturën në filozofi, duke u fokusuar te filozofia e matematikës e Kantit. Ai gjithashtu ka shkruar libra mbi filozofinë politike dhe qeverisjen.
Larijani ka shërbyer si ministër i Kulturës (1992-1994), duke forcuar censurën dhe duke kontrolluar propagandën në median shtetërore. Ai ka qenë gjithashtu kreu i Radio dhe Televizionit Kombëtar për 11 vjet, duke zgjeruar rrjetin dhe kufizuar programet e huaja dhe duke përdorur median si mjet për edukimin dhe kontrollin ideologjik.
Si filozof-politikan, Larijani kërkon të harmonizojë institucionet fetare me universitetet dhe të ruajë edukimin e lartë nga centralizimi i klerikëve. Ai promovon lirinë e mendimit në mënyrë të kontrolluar: gjithçka që përparon shoqërinë shpirtërisht duhet të jetë e lirë, ndërsa ajo që çon në degradim social duhet të kontrollohet. Po ashtu, demokracia sipas tij ka kuptim vetëm brenda një kornize që synon mirëqenien e kombit.
Në konfliktet dhe krizat, Larijani vepron si një filozof-princ: kombinon mendimin racional me pragmatizmin e skajshëm për të ruajtur pushtetin e tij dhe të regjimit. Ai ka ndihmuar në negociatat bërthamore, ka udhëhequr reagimet ushtarake ndaj sulmeve izraelito-amerikane dhe ka ruajtur lidhjet strategjike me vende si Kina, Rusia dhe Siria.
