Në skenën politike të Teheranit, përgjatë katër dekadave, Mohammad Baqer Ghalibaf ka arritur të grumbullojë nofka të shumta që variojnë nga “polici” e deri te “kandidati i përjetshëm”, duke u shfaqur si një figurë kameleonike, thellësisht konservatore, por mjaftueshëm pragmatiste për të mbijetuar në kthesat e vështira të historisë iraniane.

Me vdekjen e Ali Larijanit, ky 64-vjeçar me origjinë nga Mashhadi, qyteti i shenjtë ku lindi edhe lideri suprem Ali Khamenei, duket se më në fund po fiton bastin e tij më të madh për të qëndruar në majat e pushtetit. Edhe pse ka dështuar katër herë në garën për president, Ghalibaf nuk ka rënë kurrë nga shala e pushtetit, duke shërbyer aktualisht si kryetar i Parlamentit për dy legjislatura radhazi dhe duke u pozicionuar si një teknokrat i aftë që di të lëvizë fijet e duhura në trekëndëshin e ndërlikuar mes legjislativit, ushtrisë dhe biznesit.

Karriera e tij nisi që në rini kur iu bashkua milicisë Basij, ndërsa gjatë luftës Iran-Irak ai i konsolidoi kredencialet e tij revolucionare duke u bërë një nga komandantët më të rinj të Gardës Revolucionare (Pasdaran). Ghalibaf drejtoi konglomeratin e fuqishëm ekonomik Khatam al-Anbia dhe më pas aviacionin e Gardës, pozicion nga i cili u shfaq si një nga mbështetësit më të rreptë të shtypjes së protestave studentore të vitit 1999.

Ai ishte ndër nënshkruesit e letrës paralajmëruese drejtuar presidentit të atëhershëm reformator Khatami, duke kërkuar dorën e hekurt kundër lëvizjes universitare, një qëndrim që e mbajti edhe në fillim të viteve dymijë. Përveç roleve ushtarake, ai ka shërbyer si shef i policisë dhe për dymbëdhjetë vite si kryebashkiak i Teheranit, periudhë që mbahet mend për projekte faraonike si zgjerimi i metrosë dhe ndërtimi i parqeve, por edhe për akuza të shumta korrupsioni që nuk përfunduan kurrë në dënime falë lidhjeve të tij të forta me elitat.

Sot, Ghalibaf po projektohet si njeriu i fortë i Teheranit, duke qenë një mbështetës besnik i kalimit të pushtetit te djali i Khameneit, Mojtaba, lëvizje të cilës i ndjeri Larijani i ishte kundërvënë. Pozita e tij aktuale i jep kontroll mbi buxhetin e luftës, ndërsa e kaluara si komandant i garanton raporte të çelikta me Gardën Revolucionare. Në një kohë kur eliminimet izraelite kanë krijuar vakum në hierarkinë e lartë, Ghalibaf zotëron të gjitha lidhjet e nevojshme për të mbajtur bashkë aparatin shtetëror, duke u bërë ndoshta jo njeriu më me ndikim ideologjik, por padyshim nyja kryesore ku kryqëzohet mbijetesa e regjimit.