Mesazhi i fundit i presidentit Trump për Kosovën ose nuk po lexohet siç duhet, ose, më shqetësuese, po keqinterpretohet qëllimisht.
Shkruan: Ilir Ibrahimi
Nëse ka një gjë që historia na ka mësuar, është kjo: kur Amerika flet, sidomos për Ballkanin, është mirë të dëgjosh me kujdes. Dhe kur presidenti amerikan dërgon një mesazh – nuk është për ta lexuar si një status në rrjete sociale, por si një dokument strategjik. Mesazhi i fundit i presidentit Trump për Kosovën ose nuk po lexohet siç duhet, ose, më shqetësuese, po keqinterpretohet qëllimisht.
Kjo nuk është thjesht një administratë tjetër në Uashington. JO, kjo është një mënyrë e re e të bërit politikë, një lloj diplomacie e paprecedent. Macron e kuptoi në vizitën e tij në Zyrën Ovale. Zelensky e lexoi me saktësi. Edhe Starmer e Rutte nuk shkuan atje me fjalime, por me plane. Sepse ata e dinë – në këtë epokë të diplomacisë transaksionale dhe të diplomacisë së performancës, nuk prezantohesh me retorikë, por me rezultat.
Por Kosova nuk është Franca, as Ukraina, as Britania. Ajo është një histori që Amerika e ka ndihmuar ta shkruajë nga fillimi. Dhe kur je një vend që ka qenë “projekt amerikan”, ti nuk ke luksin të bësh lojëra fjalësh për konsum të brendshëm. E ke detyrim, madje obligim të jesh serioz, sepse në lojë nuk është vetëm imazhi yt si politikan, por vetë e ardhmja e shtetit që përfaqson.
Viti 2020 ishte një leksion që fakteqsisht e humbëm dhe nuk mësuam.
Atëherë, Kosova kishte në dorë një mundësi historike për ta mbyllur kapitullin me Serbinë. Por në vend të veprimit, pati kalkulim dhe në vend të vizionit, pati frikë.
Presidenti Trump, i cili është në kërkim të një fitoreje diplomatike në një botë të tronditur nga luftëra, mund ta shohë Kosovën si një rast për të shkruar një sukses të tijin. Pyetja është: a jemi ne gati?
Deri tani, duket se jo. Dhe kjo është tragjedia jonë e përhershme – të na ofrohet mundësia, por të mos dimë çfarë të bëjmë me të.
Një klasë politike e përgjegjshme do të duhej ta kishte kuptuar se diplomacia e re fillon me platforma të menduara mirë dhe me planifikim pa zhurmë. Se komunikimi me Uashingtonin nuk bëhet me deklarata për media, por me kontakte diskrete dhe qasje konstruktive. Se mbështetja kërkohet, ndërtohet, dhe investohet. Dhe mbi të gjitha, ky do të duhej të ishte momenti për të vënë në funksion çdo mik që mund të ketë qasje në mendjen ose veshin e Donald Trump.
Alternativa e kësaj që të mbetemi të izoluar dhe të përjashtuar nga një zgjidhje, nuk është thjesht e keqe. Është fatale. Dhe faji do të ketë adresë.
Në fund të ditës, në këtë botë që po ndryshon me shpejtësinë e TikTok-ut, vendet që mbijetojnë janë ato që dinë të përkthejnë sinjalet globale në veprim të brendshëm.
E Kosova duhet ta bëjë këtë tani – ose ta paguajë më vonë.
(Qëndrimet e autorit në këtë shkrim janë personale)
