Shkruan: Ramush Haradinaj

Albin Kurti nuk është më premtim. Ai është bilanc.

Që nga viti 2019, Albin Kurti ka kërkuar besimin e qytetarëve në emër të ndryshimit. Për një kohë, shumë njerëz e panë si alternativë ndaj politikës së mëparshme dhe si mundësi për një shtet më të fortë, më të drejtë dhe më funksional. Por ajo kohë ka kaluar. Sot ai nuk është më premtim. Sot ai është bilanc.

Dhe bilanci i tij nuk matet me fjalët që thotë për veten, por me gjendjen e vendit. Pyetja është e thjeshtë: a është bërë Kosova më stabile, më funksionale dhe më e fortë si shtet pas gjithë këtyre viteve me Albin Kurtin në krye të pushtetit? Përgjigjja është jo.

Në këto vite kemi parë krizë pas krize, bllokadë pas bllokade dhe përplasje të vazhdueshme politike e institucionale. Tensioni është kthyer në mënyrë qeverisjeje. Edhe zhvillimet e fundit me Presidenten Osmani dhe me Gjykatën Kushtetuese e bënë të qartë se problemi nuk është vetëm tek opozita, as vetëm tek rrethanat. Problemi është vetë modeli i pushtetit të Albin Kurtit, i cili prodhon tension edhe brenda institucioneve më të larta të shtetit.

Kjo është çështja thelbësore. Një kryeministër mund të ketë dallime politike me kundërshtarët, mund të ketë mosmarrëveshje me partnerët dhe mund të përballet me sfida të vështira. Por kur krizat përsëriten vazhdimisht, atëherë nuk kemi më të bëjmë me raste të veçuara. Kemi të bëjmë me një model. Dhe modeli i Albin Kurtit është pikërisht ky: konflikt i përhershëm, mobilizim i përhershëm dhe shumë më pak shtet sesa është premtuar.

Por qytetari i Kosovës nuk jeton nga konfliktet e qeverisë. Ai jeton nga paga, nga puna, nga çmimet, nga faturat, nga qiraja dhe nga siguria për familjen e vet. Pikërisht këtu ndihet më fort dobësia e kësaj qeverisjeje. Jeta është bërë më e rëndë, çmimet janë rritur dhe familjet e ndiejnë këtë çdo ditë. Po, qeveria ka shpërndarë ndihma dhe ka rritur shtesa. Askush nuk është kundër ndihmës për qytetarin. Por ndihma nuk është zhvillim. Pagesa nuk është reformë. Transferi nuk është ekonomi.

Edhe diaspora shqiptare, e cila për vite me radhë i ka dhënë Albin Kurtit një mbështetje të fortë politike dhe emocionale, duhet ta shohë bilancin e kësaj qeverisjeje. Dashuria për Kosovën nuk matet vetëm me duartrokitje për një retorikë të fortë, por edhe me pyetjen nëse vendi po bëhet më i jetueshëm, më funksional dhe më i sigurt për investim, kthim dhe të ardhme. Diaspora nuk ka nevojë vetëm për simbolikë, por për një shtet që punon, për rend, për ligj, për institucione që japin besim dhe për një ekonomi që krijon mundësi reale.

Një shtet serioz nuk matet vetëm me atë që shpërndan, por me atë që ndërton. Matet me ekonominë që forcon, me projektet që çon përpara, me stabilitetin që krijon dhe me besimin që ua jep qytetarëve se e nesërmja mund të jetë më e mirë. Pikërisht këtu qëndron dështimi i madh i Albin Kurtit. Ai ka ditur të prodhojë marketing, konflikt dhe përçarje politike, por nuk ka ditur të ndërtojë në të njëjtën masë shtet funksional, zhvillim ekonomik dhe qetësi institucionale.

Madje problemi është edhe më i thellë. Edhe nëse ai fiton përsëri, kjo nuk do të thotë automatikisht stabilitet për vendin. Përvoja na ka treguar se edhe kur ai fiton, kriza nuk zhduket. Ajo vazhdon në forma të reja, sepse modeli i tij nuk prodhon qetësi dhe bashkëpunim institucional, por përplasje të reja.

Kosova nuk ka nevojë për një kryeministër që flet përditë si në fushatë. Ka nevojë për shtet që punon, për institucione që respektojnë njëra-tjetrën, për ekonomi që lëviz dhe për politikë që ndërton. Qytetari ka të drejtë sot të kërkojë jo edhe një premtim tjetër, por një llogari të thjeshtë: çfarë ka prodhuar gjithë ky pushtet?

Për këtë arsye duhet thënë qartë: Albin Kurti nuk është më shpresa e Kosovës. Ai është bilanci i një epoke që premtoi shumë, prodhoi shumë konflikt dhe ndërtoi më pak se sa kishte detyrimin të ndërtonte.

Koha e premtimeve ka kaluar. Tani është koha e bilancit.