Dominik Szoboszlai është bërë një nga lojtarët më të spikatur të Liverpoolit, por rruga e tij mund ta kishte çuar lehtësisht në “San Siro” - jo një herë, por dy herë.
Dhe për hungarezin, një tifoz i përjetshëm i Milanit i rritur në një familje rossonere, ai rast i humbur ende ndihet si një moment vendimtar i jetës.
Emri i tij u shfaq për herë të parë në qarqet italiane në fund të vitit 2019 falë një “pizzinoje” famëkeqe të lënë nga drejtori i Juventusit, Fabio Paratici, mbi një tavolinë hoteli.
Në fletë ishin shënime skautimi, kosto transferimesh dhe objektiva, përfshirë edhe një Szoboszlai të ri, atëherë i vlerësuar 10 milionë euro.
Brenda gjashtë muajsh, çmimi i tij ishte dyfishuar teksa vazhdonte të shkëlqente për Salzburg, siç kujton “La Gazzetta dello Sport”.
Milan veproi herët. Nën strukturën drejtuese të Elliott, Zvone Boban e identifikoi shpejt Szoboszlain si një yll të së ardhmes: një mesfushor teknik, kreativ, me gola, imagjinatë dhe potencial të madh.
Klubi arriti një marrëveshje me përfaqësuesit e tij, dhe me një klauzolë lirimi pak mbi 20 milionë euro, gjithçka dukej e përsosur.
Por marrëveshja u prish në momentin e fundit. Brenda klubit pati pikëpyetje nëse ai ishte shumë i papërvojë ose jo mjaft i pjekur për kërkesat e menjëhershme të Serie A.
Milan kërkoi në vend të tij një profil më “gati për përdorim”. Ishte një vendim që do ta rishqyrtonin - dhe do ta pendoheshin.
Gjashtë muaj më vonë, bisedimet u rihapën. CEO Giorgio Furlani u takua me agjentë dhe ndërmjetës, duke finalizuar kuadrin e një kontrate pesëvjeçare.
Lëvizja ishte gati të bëhej afrimi i parë i epokës së Ralf Rangnick. Pastaj, papritur, projekti Rangnick u anulua.
Bashkë me të iku edhe Boban, admiruesi më i madh i Szoboszlait, dhe transferimi u shemb për herë të dytë.
Sot, Szoboszlai është një nga liderët e Liverpoolit, i nënshkruar për 70 milionë euro nga RB Leipzig, dhe vendimtar sërish mbrëmë me një penallti në minutat e fundit kundër Interit në “San Siro”, stadiumi që dikur ëndërronte ta quante shtëpi.
Në shtator, pasi shënoi kundër Milanit, ai u largua nga fusha me një fanellë të Rossonerëve.
“Jam tifoz i Milanit. Të gjithë shokët e mi e dinë,” pranoi ai. “Kam një fotografi në shtëpi në Budapest me gjyshen time dhe Maldinin.”
Dy raste të humbura. Një tifoz i përjetshëm. Dhe një histori që ende dhemb në Milano./GazetaExpress/
