The Guardian ka shkruar për Kosovën, e cila nuk arriti të shkojë në Botërorin e futbollit, duke u ndalur mbrëmë në Prishtinë nga Turqia.

Kur Kosovës iu shterën mundësitë e fundit, ata u rrëzuan në tokë njëherësh. E kishin çuar Turqinë deri në fund, çdo pikë djerse e shpenzuar dhe perspektiva dikur e paimagjinueshme për një vend në Kupën e Botës mbeti reale derisa Michael Oliver më në fund dha sinjalin e fundit.

Emocionet ishin dërrmuese, me Lumbardh Dellovën ndër lojtarët që qartazi po përpiqeshin t'i fshehnin lotët. Në fund, Edon Zhegrova, organizatori i lojës, hyrja e të cilit nga banka rezervë ndezi një valë të vonshme presioni, u bëri shenjë bashkëlojtarëve të përballeshin me tifozët e tyre. Nuk kishin asgjë për t'u frikësuar, duke u larguar mes duartrokitjeve të një turme i ishin lejuar fantazitë më marramendëse.

Turqia, duke festuar përballë grupit të saj prej rreth 700 tifozësh udhëtues në anën tjetër, kishte përmbushur një ambicie të zjarrtë dhe kishte thyer një ters. Në vitin 2002 pakkush mund të imagjinonte se kjo vatër e zjarrtë futbolli do të duhej të priste 24 vjet për të prodhuar një tjetër ekip të aftë për të performuar në skenën më të lartë. Ata ishin gjysmëfinalistë në Japoni dhe Kore, duke përfunduar në vendin e tretë, përpara se të përjetonin dështime të shumta për t’u kualifikuar. Tani janë rikthyer, falë një goli nga Kerem Akturkoglu, dhe ndoshta një brez i talentuar do ta gjejë vazhdimësinë.

Megjithatë, në një tjetër ditë, ata do të kishin humbur ndaj një Kosove që nuk mund të jepte më shumë. Po të mos ishte devijuar në mënyrë briliante në traversë goditja e pjesës së parë e Fisnik Asllanit nga Ugurcan Cakir, vala e euforisë që i kishte shoqëruar deri këtu mund t’i kishte çuar përtej vijës së finishit. Në fund, atyre iu shterën forcat, jo para se Asllani të ndalej edhe një herë, dhe ngushëllimi është se kjo me siguri nuk do të jetë përpjekja e fundit për një shtet të ri, linja mbresëlënëse e prodhimit të të cilit po rritet, shkruan The Guardian.

“Më vjen keq për të gjithë ekipin dhe gjithë vendin”, tha kapiteni i Kosovës Vedat Muriqi, i cili dukej i shkatërruar kur më në fund u drejtua drejt tunelit. “Jam shumë krenar për lojtarët, shumë krenar për veten time, por fati nuk e deshi”.

Muriqi është një figurë luftëtare në sulm dhe kishte angazhuar mbrojtësit e Turqisë, ndërsa teknikët e Kosovës, të shkëlqyer në shpërthime, lëviznin rreth tij.

Po të kishin qenë më konkretë, do të kishte shpërthyer një festë e përmasave epike. Prishtina gumëzhinte nga energjia gjatë gjithë ditës. Dukej sikur e gjithë popullsia prej 1.6 milionë banorësh e Kosovës, së bashku me një pjesë të madhe të Shqipërisë fqinje, ishte grumbulluar në qendër të qytetit për një rast të pashembullt që nga shpallja e pavarësisë në vitin 2008. Një dekadë më parë ata ende nuk ishin pranuar në FIFA apo UEFA; arritja kaq shpejt në pragun e elitës botërore ishte vetë arsye për festë.

Çdo zbehje e moralit kishte gjasa të vinte nga shpejtësia dhe mjeshtëria e Kenan Yildiz, i cili e mundoi Kosovën gjatë gjithë ndeshjes të zhvilluar në kushte me erë dhe shi të rrëmbyeshëm. Yildiz iu afrua golit herët dhe, nga pozicioni i tij në të majtë, krijoi raste të tjera për Turqinë.

Ndërsa Kosova u stabilizua dhe reagoi me një seri sulmesh të furishme në mesin e pjesës së parë, gjithmonë ekzistonte ndjesia se rasti i humbur i Asllanit do të rezultonte vendimtar.

Momenti vendimtar erdhi tetë minuta pas rifillimit, kur Yildiz, duke depërtuar sërish me shpejtësi, pasoi në qendër për Orkun Kokcu, i cili goditi menjëherë drejt portës së Arijanet Muric. Topi u devijua në rrjetë nga Akturkoglu pranë vijës dhe ankesa e Kosovës, që në fund rezultoi e kotë, ishte se realizuesi ishte në pozicion jashtë loje. Yildiz ishte pranë sigurimit të rezultatit pak më vonë dhe pati më shumë ndikim se Arda Guler, i cili nuk gjeti hapësirat për ta çarë mbrojtjen shumë konkurruese të Kosovës.

I shtyrë nga brohoritjet në këtë stadium të hapur e të vogël, Kosova hodhi gjithçka në sulm, por në pjesën më të madhe u mbajt në distancë. Florent Muslija, loja e rrjedhshme e të cilit e shqetësoi mesfushën e Turqisë, goditi jashtë, ndërsa pati edhe momentin kur Cakir u hodh majtas për ta ndalur goditjen e harkuar të Asllanit. Në fund, përvoja më e madhe e Turqisë dha rezultat dhe Kosova, që kishte guxuar të ëndërronte të pamundurën, duhet të ringrihet për kualifikimet e Euro 2028.

Arritja në atë turne ishte fillimisht objektivi i trajnerit të tyre mbresëlënës Franco Foda, i cili dikur drejtoi Austrinë. Ai ka bërë mrekulli, por Kosova ka ende shumë potencial. “E ardhmja është e ndritur”, tha ai. “Nuk jam i shqetësuar për të ardhmen e këtij ekipi. Po ecim në drejtimin e duhur dhe jam i sigurt se së shpejti do të arrijë potencialin e tij”.

Edhe pse ëndrra e tyre u zbeh, rrallëherë një vend është ndier më i gjallë.