Adrian Searle, kritiku i larguar nga The Guardian, ka lënë një gjurmë të thellë tek artistët bashkëkohorë. Nga Chris Ofili te Rachel Whiteread, shumë artistë e përshkruajnë atë si një zë unik që bashkon njohuri, kuriozitet dhe dashuri për artin.

Chris Ofili kujton: “Ai shkruan me zemër të hapur”. Takimi i tij i parë me Adrianin, si student në Chelsea School of Art, e bëri të kuptonte se shkrimet e tij janë vazhdimësi e praktikës artistike dhe e mësimdhënies. Searle e kupton procesin krijues dhe e përçon atë në fjalë, duke reflektuar për frustrimet dhe gëzimet që vijnë nga arti dhe jeta.

Isaac Julien thotë: “Adrian i jepte jetë veprave artistike”. Ai kujton miqësinë e tyre që nga viti 1980, kur Adrian ishte një prej mësuesve të tij. Shkrimet e Adrianit e bënë kritikën artistike të ndjeshme dhe dialoguese, duke hyrë në veprën artistike me hapje dhe inteligjencë, duke e bërë artin të gjallë, jo thjesht të inspektohet.

Marlene Dumas e quan Adrianin “Alice në Wonderland i artit”: me shpirt surprizues dhe humor të hollë, ai di t’i japë lexuesit kënaqësi të papritur. Jane dhe Louise Wilson vlerësojnë një akt të vogël dhe të sinqertë të Adrianit, kur ai hoqi dhe hapi qesen e të vjellave të djalit të tyre gjatë një udhëtimi, duke treguar empati dhe respekt për jetën e artistëve.

Mark Wallinger përshkruan shkrimet e tij si plot “mend, thikë, sharm dhe peshë”, ndërsa Tacita Dean e quan “Pauline Kael i artit britanik bashkëkohor”, duke theksuar rolin e tij të rëndësishëm në edukimin dhe kontekstualizimin e veprave të YBA-së.

Rachel Whiteread kujton mënyrën e Adrianit për t’u lidhur me artistët: ai i sheh veprat nga afër, kupton kontekstin dhe ndikon thellë në procesin e tyre krijues. Ed Atkins e përshkruan atë si “zërin e vetëm të vazhdueshëm në mbulimin artistik që unë ndjek”, duke e bërë kritikën një dialog dhe përvojë të vërtetë.

Heather Phillipson vlerëson guximin e Adrianit dhe aftësinë e tij për të bashkëjetuar me artin dhe artistët në mënyrë lojale dhe shpirtërore, duke e bërë kritikën tërheqëse dhe të rëndësishme.

Nga komente të sinqerta, vizion i hapur dhe lidhje personale me artistët, Searle ka fituar respektin dhe dashurinë e brezave të ndryshëm të artistëve. Ai nuk ishte thjesht një kritik, por një bashkëbisedues, mentor dhe frymëzim, duke i dhënë zë dhe kuptim artit bashkëkohor britanik.

Adrian Searle mbetet një figurë e pazëvendësueshme: kritiku që i lexon veprat artistike me kujdes, që i kthen tek artisti me respekt dhe që e bën artin të ndjehet i gjallë dhe i kuptueshëm për të gjithë. /GazetaExpress/