Wilhelm Sasnal ka kthyer katin e parë të galerisë Sadie Coles në një paradë imazhesh të thyer: Oval Office, një pyll i tmerrshëm, një trung i djegur, gruaja dhe vajza e artistit, një bandë post-punk britanike, dhe presidenti amerikan i ulur mes klientëve të tij, me fytyrën që duket e djegur si nga një cigare e ndezur.

Shumica e këtyre veprave janë pa titull dhe “të thyer” në kuptimin që lidhja me burimin e tyre është e vështirë, si një link i prishur online. Ato gjithashtu nuk bashkohen si një e tërë. Çfarë i lidh ngjyrat acid dhe tonet e errëta të brendësisë së përbuzshme të Shtëpisë së Bardhë me një pyll të frikshëm? Çfarë lidh presidentin Trump me themeluesit e muzikës industriale? Disa lidhje shfaqen gradualisht, sepse truri ynë është i prirur të gjejë modele edhe në kaos.

Piktura më e madhe riprodhon në shkallë monumentale kopertinën e albumit 20 Jazz Funk Greats të Throbbing Gristle, një grup i përshkruar nga një deputet konservator si “shkatërrues të civilizimit”. Humori nihilist i albumit reflektohet edhe në fotografinë e mbulesës: grupi pozon në një peizazh bucolik, por shikimi i ftohtë i Genesis P-Orridge tregon më shumë se sa duket sipërfaqësisht e pafajshme, sepse sfondi është klifi në Beachy Head, vendi më i njohur i vetëvrasjes në Britani.

Një njohës i veprës së Sasnal do të shikojë lidhjen mes shiritave të gjelbër të fushës ku grupi zhytet dhe pikturës së tij Shoah (A Forest) nga viti 2003. Kështu, një artefakt kulturor – albumi 20 Jazz Funk Greats – lidhet me Holokaustin. Kjo bashkëngjitje e lirë e artit avangard me genocidin është e pakëndshme, por nuk është më shqetësuesja.

Sasnal, regjisor dhe piktor, përdor teknikën e montazhit: imazhe të ndryshme bashkohen për të sugjeruar lidhje të reja, si në filmat klasikë (2001: A Space Odyssey). Por sfida shfaqet kur portreti i butë i gruas dhe vajzës së tij duhet të përshtatet me mozaikun e vetëvrasjeve, vrasjeve dhe korrupsionit – çdo përpjekje për ta lidhur ndjen të pahijshme.

Historia, zakonisht forcë që na bën të mbrojmë të dashurit tanë, në këtë ekspozitë ndahet nga familja vetëm nga një vijë e hollë. Në rrjetet sociale, kjo vijë e dobët është rrëzuar: fotot e pushimeve konkurrojnë me mizoritë. Kjo krizë e perspektivës vizuale është ajo që Sasnal riprodhon.

Në katin e sipërm, portreti i djalit të tij, Kacper, ulur në një divan me një libër në gjunjë, arrin te laptopi si Zoti te Adami. Vëmendja e shpërndarë, tipike e epokës moderne, zëvendëson përqendrimin e portreteve të shekullit XIX. Historia luhet para ekranit tonë, dhe nuk mund të largohemi.

Megjithatë, pas fillimit shpërthyes, galeritë e sipërme e humbasin fuqinë e vëmendjes së vizitorit. Portrete familjare dhe skena pushimesh dominojnë, dhe pa përplasjet e qëllimshme me historinë, tensioni dobësohet. Çdo përpjekje për të gjetur një kuptim të përgjithshëm dështoi, dhe ndoshta kjo është pikëthemelore: montazhi synon të zbulojë një të vërtetë më të madhe, një logjikë më të lartë, por veprat e Sasnal krijojnë ndjesinë e shqetësimit. E mira dhe e keqja bashkëjetojnë, por nuk mund të shpjegohen ose mbrohen lehtë nga historia.

Në portretin e dyfishtë të Rita dhe Anka, ato shikojnë larg, drejt një deti të qetë, duke u mbrojtur nga tmerrat në muret përreth – një metaforë e forcës dhe dobësisë së njeriut përballë historisë. /GazetaExpress/